Vrouwenportret

Een portret is iets van alle tijden, en meestal verstaan we daaronder een al dan niet artistieke – maar herkenbare – voorstelling van één of meerdere personen. Vaak gaat het dan om iemands hoofd of een buste.

De eerste portretten werden gemaakt om de doden te beschermen tegen kwade geesten. Zoals de Fajoemportretten (mummieportretten) die bewaard zijn gebleven in het droge klimaat van de regio Fajoem in Egypte. Daarnaast zijn er alleen nog enkele fresco’s, zoals in Pompeï, teruggevonden.

De portretkunst bloeide op in Romeinse beeldhouwwerken. De Romeinen waren praktische mensen en keken het leven recht in de ogen en dat uitte zich ook in de realistische portretten die zij lieten maken. Wanneer je naar hun gebeeldhouwde portretten kijkt, zie je vaak rimpels, pukkels en kale hoofden.

Tijdens de 4e eeuw verloor het ‘waarheidsgetrouwe’ portret terrein en pas in de Renaissance was er weer meer aandacht voor het individu en zijn persoonlijke eigenschappen. Portretten werden vooral gemaakt om een persoon zo gunstig mogelijk af te beelden of om zijn of haar persoonlijkheid door te laten schemeren. Dit is tot op de dag van vandaag niet echt meer veranderd.

Door de ontdekking van de fotografie werd het minder noodzakelijk om portretten te schilderen. Een foto was immers zo gemaakt. Als antwoord daarop vonden kunstenaars nieuwe manieren om interessante portretten te schilderen, zoals geïdealiseerde reclamebeelden waarbij iedere oneffenheid is weggewerkt. Denk bijvoorbeeld aan het werk van Andy Warhol (Pop Art).